L. heeft ondertussen ook bevestigd gekregen dat zijn vliegtuig vandaag niet naar buiten gaat. Er zijn vliegtuigen die vliegen, je ziet ze soms op flightradar24.com. Van flydubai.com is er net eentje opgestegen richting Zagreb:
In ons hotel kwam gisterenavond een grote groep toeristen toe, terwijl we ervan overtuigd waren dat er bijna niemand meer in of uit deze regio kon. Waar kwamen die vandaan?
Gelukkig bleek het geen probleem het huidig hotel te verlengen. Het is niet ideaal, de televisie werkt met moeite, maar het heeft een mooi zwembad waaraan ik nu in de schaduw dit zit te schrijven.
Mijn vliegtuig gaat -theoretisch- zaterdagavond uit. L. lijkt overtuigd dat dat niet gaat gebeuren, maar ik denk dat dat ten dele komt omdat hijzelf hier zeker vastzit tot zondag, en omdat hij toeristische plannen wil maken.
Met zijn tweeën proberen we vat te krijgen op de situatie hier. Er lijken minder opties te zijn aan het ontbijtbuffet. Is dat omdat er minder eten beschikbaar is? Alles wordt hier via vliegtuig of boot geïmporteerd, op een gegeven moment gaat dat misschien ook op zijn?
Mijn ouders wilden dat ik me liet repatriëren samen met onze landgenoten. Het vooruitzicht om acht uur op een bus te zitten die in de communicatie al aangekondigd wordt als een oncomfortabele rit trekt me niet aan. Het vooruitzicht om dat te doen in het gezelschap van overspannen toeristen die al na een week verminderd comfort beginnen panikeren ook niet. En dan daarna moeten wedijveren voor een betaald ticket naar België vanuit een stad in Egypte waarvan ik me zelfs de naam niet kan herinneren is ook niet bepaald enthousiasmerend.
Ik gok dus op mijn omgeboekt KLM ticket met Qatar Airways. Volgens de vrouw zijn het vooral maatschappijen van de landen hier in het middenoosten die mogen vliegen. Dat lijkt me logisch, maar het blijft een gok natuurlijk. Achteraf kan ik het me beklagen dat ik niet meegegaan ben met de andere Belgen. We zullen zien.
Het voelt dikwijls een beetje aan als een flashback naar corona. Mijn reactie was meestal om te rationaliseren, maar ik weet uit die periode dat ik ook panikeer soms. Ik volgde toen de regels zoals ik dacht dat ze zin maakten, maar was compleet reddeloos als mijn redenering niet gedeeld werd door de vrouw of de vrienden.
Gisteren zag ik E., een kennis van Gent van vroeger. Twintig jaar geleden vertoefden we in dezelfde vriendenkring, toen zij en haar familie beslisten om te emigreren naar Dubai. Ondertussen hebben ze in Singapore gewoond, in Londen, in Zwitserland, in Den Haag en dus sinds een jaar of twee terug in Dubai. Hier hadden ze het liefst van al gewoond, en ondertussen was de man location independent, dus waren ze graag naar hier teruggekomen.
Nu begon ze al te twijfelen of ze niet zouden terugkeren. Van iemand die zijn leven zo ontworteld is lijkt het me logisch dat je weinig nodig hebt om je valiezen te pakken en verder te gaan. Dubai is gebouwd door zo’n ondernemende avonturiers.
Haar ene dochter woont in Lissabon, de andere in Dublin. De jongste dochter is veertien, en gaat naar een school waar de vriendinnetjes in het weekend met papa’s luxejacht gaan uitvaren, of een armband van Cartier verliezen tussen het zwemgerief. Het is een soort van sociaal probleem, vergelijkbaar met de sociale verschillen die we in Schaarbeek soms meemaken met het kleintje. Net een iets ander niveau.
E. probeerde net als wij het hoofd koel te houden, en de consumptie van paniekerig nieuws tot een minimum te herleiden. Dat bleek ook voor haar moeilijker dan gedacht. Weer was er die flashback naar corona.
Zij hadden wel een alarm gehad op de telefoon, de eerste avond, toen wij hier nog niet waren. Ze was even verwonderd als ik toen ze hoorde dat er op VRT Nieuws een toerist aan het klagen was geweest dat hij het niet meer aankon, elke nacht al die alarmen, al drie nachten lang.
Het was leuk om haar te zien in ieder geval, ik hoop dat we nog eens kunnen afspreken. Ze bood ook aan om bij hen te logeren in geval van nood. Dat is ook altijd een geruststelling, dat mensen bereid zijn je te helpen als het ooit nodig zou blijken.
Gisteren belde een journaliste van de VRT. Net toen ik rondwandelde voor de Burj Khalifa, maar dat heb ik haar niet gezegd. Ze was geïnteresseerd in getuigenissen van mensen die de repatriëring zouden aanvatten, en noteerde dat ik dat niet zou doen. Ik had zin om haar te vertellen dat de Burj Khalifa nog altijd in volle glorie stond te blinken in de zon voor mijn ogen, voor het geval ze nog een update wilden doen bij hun artikel daarover. Het ligt nog altijd op mijn maag, dat.
Ik had niet gedacht dat ik dat een mooi gebouw ging vinden. Ik had het er met E. ook nog over gehad, hoe de vooroordelen bij ons over Dubai zo simpel zijn: bling bling, influencers, ik wil de grootste hebben. Maar deze grootste toren ter wereld is, het moet gezegd, ook gewoon mooi. De verticale raamformaties geven een elegantie die je zelden ziet, en de plateaus met uitzichtpunten lijken organisch op te gaan in de vorm van het gebouw, in plaats van erop geplamuurd zoals zo dikwijls bij wolkenkrabbers.
Net naast de Burj Khalifa ligt het grootste winkelcentrum ter wereld (in grondoppervlakte gemeten), en daartussen ligt een vijver met de grootste fonteinen ter wereld, of het meeste debiet ter wereld of zo.
En ik had het nooit gedacht, maar het werkt. Ik heb er anderhalf uur op een terrasje gezeten, een milkshake besteld (niemand had mijn mop door toen ik een foto ervan met in de achtergrond de toren doorstuurde met het commentaar “milksjeik”, dat was een beetje teleurstellend), naar de mensen gekeken, en in mijn boek zitten lezen. Uiteindelijk wou ik niet vertrekken voor ik die grootste fonteinen hun choreografie had zien spuiten, dat bleek een anticlimax, maar de charme van dit icoon was me niet ontgaan. En als Parijs recht heeft op een Eiffeltoren, en Brussel op zijn atomium, en New York op zijn twin towers, en Schaarbeek op zijn VRT toren en de Brusilia, wie zijn wij dan om het icoon van Dubai te misprijzen?
Die propaganda begint te werken precies. Ik was naar hier gekomen om L. te zien, en terzijde mijn nieuwsgierigheid de teugels te laten vieren. Om met mijn eigen ogen te zoeken naar dat stuk authentiek Dubai, het stuk dat niet blingbling was, onder invloed van die blogpost die me inspireerde. Ik heb het gevonden ook. Rondlopen in Deira was en blijft mijn hoogtepunt van deze reis totnogtoe, maar dit was onmiskenbaar ook een mooi deel van de ervaring.
Vandaag begint.
België begint wakker te worden. Ik krijg mijn eerste als grap bedoelde berichtjes: “geniet van de busrit”!
Maar ik ga dus nog verder wat aan noodgedwongen toerisme doen. Straks wen ik nog aan een leven aan het zwembad van dit hotel. Koffie zal geen probleem vormen denk ik (het is toch daarom dat we van “arabica” spreken hé? Beter eens googlen). Maar sturen jullie wel op tijd croissants naar hier?
Zonnige groeten van bij het zwembad.
