Een goede maand na het heengaan van zijn vrouw is Mihajlo Đoković Tikalo, de bekende Servische schilder, haar achterna gegaan.
Zo was het bijna letterlijk, het leek alsof hij, eens hij besefte dat zijn vrouw er niet meer was, haar achterna ging.
Volgens mijn vrouw is dat niet helemaal onrealistisch. “Hij was altijd al larger than life”, zei ze.
En zo is de familie weer in rouw. De twee kinderen hebben in een maand tijd beide ouders verloren. Geen idee wat dat met hen gaat doen.
Zelf heb ik hem niet goed gekend. In het begin dat ik naar Belgrado ging was hij nog in goede gezondheid. Ik herinner me hoe hij zonder gène bleef schilderen terwijl iedereen rond de tafel een maaltijd aan het genieten was. Ik herinner me dat hij harmonica speelde, en grappen vertelde waar ik niks van verstond, soms aangebrand.
Zijn schilderijen vond ik in het begin nogal kitsch, maar ben ik gaandeweg gaan appreciëren. Hij onderhield een familie met de opbrengst van zijn kunst. Maar een deel van zijn kunst (en dat van de familie) was ook levenskunst, genieten van het leven, van de vrienden, van goed eten.
Alles verdwijnt, steeds meer en meer.
