Voor Tomorrowland ben ik in deadline-modus, terwijl ik voor de familie in vakantie-modus ben. Het is een spreidstand waar ik me schuldig en oncomfortabel bij voel.
Het is spijtig dat het de enige periode is die ik deze zomer met het kleintje ga kunnen spenderen, en dat ik ze doorbreng door voornamelijk achter mijn computer te zitten. Door een verkeerde inschatting in de planning van het werk voor het festival kan ik echter weinig anders. Zelfs met deze week werk gaan er nog altijd mankementen zitten in wat er eigenlijk moet gebeuren voor het festival.
Maar ik moet ook toegeven dat op vakantie gaan me niet meer goed afgaat. Dat zinloze nietsdoen gaat heel snel vervelen, dus ergens is het ook wel leuk om iets te doen te hebben.
Waar ik vooral naar uitkijk? Zondag naar Cactus gaan met het kleintje. Twee jaar geleden was dat super, ik hoop dat dat dit jaar nog beter wordt. We kijken allebei uit naar Eefje De Visser.
Ondertussen is de soundtrack bij mijn werk Merol op repeat. Die zag ik onlangs in het rivierenhof voor daMusic en ik ben volledig in de ban van haar. Ideale soundtrack om bij te werken ook. Haar set op Rock Werchter staat helemaal op YouTube. Straks komt ze naar Cactus, maar wij gaan dus enkel de zondag.
Ondertussen hebben we ook Adolescence uitgekeken. Fantastisch was dat. En een mooie illustratie van wat Merol zegt: wat we nodig hebben is mannen met gevoel. En een van de laatste scène’s waarin de vader zich afvraagt of hij meer had moeten doen, of hij zich niet teveel op zijn werk had geconcentreerd en de zoon in zijn isolatie had gelaten. Dat was een even een waarschuwing die de prioriteiten duidelijk stelde.