We volgen Moor Mother al een tijdje, overal waar ze optreedt, maar hebben nog maar weinig over haar geschreven. Haar onvoorspelbare kant helpt niet. Ooit gaf ze in de Beursschouwburg een elektronische set waar geen touw aan vast te knopen viel. Meestal gaat ze vluchtige samenwerkingen aan met bevriende muzikanten, die ze als het budget het toelaat van ver laat komen, zoals die keer dat ze in De Singel twee avonden cureerde.
Toegankelijke muziek is haar werk nooit. Meestal hebben haar platen meerdere luisterbeurten nodig. Live wordt er vooral geïmproviseerd, en blijft haar inbreng beperkt tot ontoegankelijke activistische teksten die ze brengt met haar kenmerkende, kwade, grommende stem.
Dit concert was ook een eerste gelegenheid om iets te ontdekken dat de AB onder het label BRDCST plaatst. Dat is namelijk sinds kort meer dan enkel het festival, maar een keurmerk in de programmering dat duidt op avontuur.
Helaas! Een staking op de luchthaven van Brussel zorgde ervoor dat Moor Mother kwam vast te zitten in Milaan. De organisatie van de AB zag zich genoodzaakt om het concert af te gelasten. Voor wie zijn geld niet terugwilde bleef het optreden van Aquiles Navarro & Olof Melander behouden, al begon het een half uur later.
We telden het aantal toeschouwers dat zich liet verleiden tot dit aanbod en kwamen op zevenendertig. Voor ons was de naam van Aquiles Navarro, de nauwste medewerker van Moor Mother, interessant genoeg om het erop te wagen.
Hoeveel van de aanwezigen zouden vertrouwd geweest zijn met de Zweed Olof Melander, of zijn album ‘Tangles’, een samenwerking met Navarro, dat het materiaal leverde voor dit optreden? Wij alvast niet. Zoals op die plaat voorzag Navarro klanken met allerhande instrumenten, en Melander liet die botsen in de echokamer van zijn laptop. Dat leverde kabbelende, meditatieve muziek op, in een lange jazzcompositie die meer dan anderhalf uur duurde.
Een kenner van zijn werk had nummers kunnen herkennen, zo bleek toen we achteraf naar ‘Tangles’ luisterden en er Corazón vonden, dat ergens midden in de set had gezeten. Het was een van de weinige momenten waarop Navarro zong. De rest van de tijd was hij bezig met koebel, schelp, rammelaar, melodica of hoorn. Hij speelde enkele losstaande frasen op zijn trompet, of blies er op om enkel windgeluiden te produceren. Ritmisch sloeg hij af en toe op bongo’s, maar meestal zaten de subtiele bassen in de electronica verborgen.
Het bleek wat lang te duren om zolang recht te blijven staan, en enkele toeschouwers gingen zitten, wat ook eigenlijk gepaster was bij deze dromerige soundtrack. Het duo speelde ook meer dan dubbel zo lang als was voorzien was, en begon de aandacht naar het einde toe wat te verslappen.
Allicht had een creatieve impuls van Moor Mother een heel andere wending aan dit optreden kunnen geven, en waarschijnlijk was dat ook zo gepland geweest. Maar een wilde staking besliste er dus anders over. Het is spijtig, maar al bij al kwam de AB met de best mogelijke noodoplossing op de proppen.