Woodblocks is een klein festival in het Warandepark, georganiseerd door Kiosk Radio. Het was dit weekend een veilige cocon, waar kunstminnende Brusselse muzikanten en hun entourage konden spelen en luisteren en kijken naar wat collega’s en vrienden bekokstoofden.
Wie eerst op een podium had gestaan, bleef de rest van de dag of zelfs het weekend rondhangen om de andere optredens te bekijken. DJ Marcelle, headliner op zaterdag, zat zondag in een rustig hoekje frietjes te eten, en met mensen te babbelen. Victoria Palacios zong bij THE FIFTH OF JULY, maar liep de dag erna een hele dag rond met DJ Startup, Vieze Meisje stond te supporteren voor haar maten bij Sergeant, de mannen van Warm Exit keuvelden met vrienden.
Wij gingen op zaterdag en zondag. Hieronder een overzichtje van wat we zagen, in volgorde van interessant naar fantastisch. Een top tien, in omgekeerde volgorde:
Warm Exit
Postpunk uit Brussel, met een stijl die erg aan Idles deed denken. Hebben ze daar de mosterd gehaald? Ze hadden misschien wat humor moeten meenemen, want dat zorgt bij Idles toch voor een luchtiger toon dan de frustratie waarvan Warm Exit blijk leek te willen blijk geven. De laag elektronica zorgde wel voor wat eigen karakter, waardoor het toch interessant genoeg werd.
Holy Tongue
Eerder al te zien op BRDCST, en toen waren we niet echt overtuigd. Dat veranderde hier niet, al was het allicht geen voordeel dat ze net na de uitstekende DJ-set van Lord Tusk kwamen, die ook dub had gespeeld. Holy Tongue is een project van drumster Valentina Magaletti, maar het was de minimale electronica van Al Wootton die het geluid bepaalde. Repetitief en dansbaar was het wel.
Donna Candy
Dat vrouwen ook sludge kunnen spelen, kwam Donna Candy demonstreren. De zware vocals deden geen vrouw vermoeden, maar het was dankzij wat elektronische effecten dat zangeres Nadja Meier er in slaagde zo haar stem te vervormen. De stevige bas en drums en noise die daarbij kwamen maakten het mooi af.
Bobby Beethoven
De peetvader van de “deconstructed club music”, die in New York furore maakte de laatste tien jaar, was naar Brussel afgezakt. Daar zat vast de connectie met die New Yorkse tegenhanger van Kiosk Radio voor iets tussen?
We konden ons op voorhand moeilijk iets bij die beschrijving voorstellen. Volgens Wikipedia is deze stijl gedefinieerd door een “postmodernistische benadering en een schurende of dystopische toon”. Wou dat dan zeggen dat het kunstzinnig moeilijk doen zou worden?
Niets daarvan, zo bleek. In normale mensentaal, en afgaande op die ene set zondagavond: deze DJ was niet voor één gat te vangen. Bobby Beethoven mengde r’n’b en drum’n’bass, hij zwierde er vlot hip hop of harde technobeats door, of Afrobeats, of een Braziliaans nummer, en was niet bang om van tempo te veranderen.
Hij sloot het allemaal af met een remix van Britney Spears’ Toxic. Op het andere podium was Mala voor een groter publiek een feestje aan het bouwen met een rechtlijniger selectie, maar de avontuurlijker fijnproevers hadden hier een fijn feest gehad.
Susobrino
De sympathieke, Belgisch-Boliviaanse Susobrino samplede een stukje noise om zijn set te beginnen. Het leek of hij met een kapotte muis op zijn bureaublad aan het timmeren was. Daar drumde hij een stel funky Afrikaanse ritmes over, en vulde het geheel aan met enkele lijntjes ukelele. Af en toe schelde een sample van zijn naam (“So-so-so-brinoooo!”), als waren we op een kermis beland.
Plat werd het gelukkig nooit. Met een remix van Lumidee’s Never Leave You (Uh Oooh, Uh Oooh), kreeg hij het publiek op zijn hand. Samples herkenden we als DJ Shadow’s orgel, en er leek ook een beat van Missy Elliott te ontwaren.
In het midden van de set kwam zijn verzoek tot nog meer dansen, maar vreemd genoeg ging daarna een beetje de vaart uit de set. Op 20 november in de AB te zien met een albumvoorstelling, noteer dat alvast in de agenda.
Jlin
Weinig feest bij Jlin, maar gewoon uitstekende elektronische muziek. In het begin van de sets leek het nog speels, maar gaandeweg werd het steeds donkerder. Het was strakke, virtuoze elektronische muziek.
Lord Tusk
Heel ontspannen leidde Lord Tusk zijn set in: “ik zal enkele producties van mezelf spelen, oude en nieuwe, geniet ervan.”. Hij ging voor een set die vooral uit dubmuziek bestond, en zong af en toe politiek geëngageerde teksten mee. “Nothing can harm you with these dubs” zei hij, en het leek helemaal waar.
Dida & DJ Startup
De opstelling van Dida & DJ Startup was een lust voor het oog: gekleed in het groen bedienden de twee een elektronische installatie die zelf bijeen geknutseld leek. Voor de ene stond er een stel knoppenbakjes, aaneen geplakt in de vorm van een cockpit. Bij de andere was tussen twee draaitafels een autostuur gemonteerd dat knopjes in- en uitdrukte afhankelijk van de richting van de draai.
Het geluid dat dat gaf leek eerst een kruising tussen een decap orgel en Kraftwerk, maar je kon het ook omschrijven als “hoe zouden de Beach Boys klinken als Brian Wilson er zijn zin mee was blijven doen?”.
Dida & DJ Startup toonden aan dat muziek spelen niet voor niks muziek spelen heet. Waar werd het ooit zo serieus dat het geen spel meer mocht zijn? Zelfs Belfast Child van The Simple Minds mocht door de mangel gehaald worden.
THE FIFTH OF JULY
Waar de naam van dit project naar refereert bleef onduidelijk, zelfs nadat het gelijknamige nummer was gepasseerd. Iets politieks, dat zeker, maar was dit gebaseerd op een pamflet? Een boek, een gedicht? Blijkbaar is er een historische speech die gehouden werd op die datum, refereert het daarnaar?
Wat we ervan opmaakten: beeld je in dat we niet meer weten waar de letters “USA” voor staan, zou het dan kunnen dat het voor “Unified Sufferage of Atrocities” staat? Twee derden van Sergeant, Ferre Marnef en Roman Hiele, vergezelden de Frans-Brusselse artieste Victoria Palacios. Zij opereert gewoonlijk tussen beeldende en performatieve kunst. Hier vervormde ze haar stem met behulp van wat elektronica.
De muziek waren stukken psychedelische trips, zoals die ook bij Sergeant gebeuren. De fluitjes, Marnef’s intense performance, de bas en de electronica van Hiele, het botste mooi tegen de vocalen van Palacios.
DJ Marcelle
Brussel houdt van DJ Marcelle. Ze mocht twee jaar na elkaar op BRDCST spelen, en kwam tussendoor ook nog langs in La Vallée in Molenbeek om een festival af te sluiten.
Hoe zou het anders kunnen? Als extravagante senior in de DJ scene slaagt ze er toch maar telkens in om iedereen aan het dansen te krijgen op de meest obscure plaatjes, die ze verzamelt op haar reistochten door Europa en de wereld. Deze keer had ze Afrikaans klinkende platen meegebracht, niet zo heel veel zelfs, maar voldoende om gedurende twee uur flink onweerstaanbare ritme’s ineen te mixen.
Tegen het einde aan begon het te druppelen, maar ze mocht nog een bis spelen. Daarvoor had ze haar plaat van The Fall al klaar liggen, een favoriet van haar. En van ons!
Nadien braken de hemelsluizen open en regende het pijpenstelen. Vanuit het Warandepark wandelden enkelingen door de gietende regen naar huis, met een gelukzalige glimlach op het gezicht.
Op zondag werd beloofd: “tot volgend jaar, voor een derde editie”. Reken erop!