Op zaterdag en zondag kwam Despacio naar huis. Twee dagen lang was het soundsystem dat de Dewaeles samen met James Murphy hebben ontworpen, opgesteld in het gloednieuwe Wintercircus. Op zondag mochten we van daMusic ook langs gaan, een aanbod dat we ons geen twee keer lieten zeggen.
We hoorden van enkele vrienden wat teleurstelling over de zaterdag, maar dat leek te komen door verkeerde verwachtingen. Wie zich een ordinaire DJ-set op een goede geluidsinstallatie had ingebeeld knapte misschien wat af op de onbekende muziek, en de soms slome beats.
Despacio is een totaalconcept. Een poging om weg te geraken van de cultus van de DJ. Door de opstelling van de zeven imposante speakers rond de dansvloer ben je je bijna volledig onbewust van waar zich ergens de DJ booth bevindt. De muziek wordt op vinyl gedraaid, bestaat vooral uit obscure platen die uit de gigantische collecties komen van de Dewaeles & Murphy, met een grote nadruk op oude discomuziek.
In het midden hangt een reusachtige discobal. Iemand die op zaterdag te vroeg had afgehaakt vroeg zich af waarom ze een grote discobal hangen, en die uiteindelijk niet gebruikten? De discobal is namelijk een plagertje, en wordt spaarzaam geactiveerd, op momenten van extase.
Er zijn hele handleidingen te vinden op internet over hoe het beste te maken van de totaalervaring. We waren al te benieuwd, en smeten ons zes uur lang in het universum van Despacio.
De minutiae:
15u11 Ik haast me op de trein, in de hoop om het begin niet te missen. Op mijn telefoon blijven de push notificaties van tickets die tweedehands de deur uit gaan via Ticketswap binnen komen. Ik zet de push notificaties af.
16u19 Via de ingang langs de Lammerstraat steek ik een ellenlange rij wachtenden voorbij. Ik laat de vestiaire even voor wat het is en haast me naar boven, waar het openingsnummer speelt: Steve Reich’s Music for 18 Musicians. Dat is blijkbaar één van de traditionele openingsnummers.
16u31 Shazam herkent Moments in Love van Art of Noise niet.
16u41 Ik kijk nog eens of de rij voor de vestiaire ondertussen wat uitgedund is, maar nee. Ondertussen speelt The Heat is On van Agnetha Fältskog. Het eerste dansbare nummer is een feit. In het midden onder de discobal staat al één iemand heel enthousiast te dansen, vast een fan die van ver is gekomen.
17u13 Het lukt me eindelijk mijn vest in de vestiaire te gaan hangen. Ik ga aan de bar een drankje halen terwijl op de achtergrond een nummer speelt in een vreemde taal. Het blijkt een Congolese track van Hector Zazou.
17u30 Er speelt een goed maar onbekend nummer dat wat doet denken aan Depeche Mode, maar dat zeker niet is. Het gaat over dansen op een nucleaire oorlog.
17u51 Tussen de nummers door hoor je soms het kraken van het vinyl. De lampen dreigen op de discobal te schijnen, maar blijven die ontwijken. De dansvloer begint vol te geraken, en er speelt nog altijd obscure discomuziek.
18u20 Ik overhoor uit een conversatie dat er in een verdieping lager wordt gemusiceerd op de synthesizer waar de Dewaeles hun ‘DEEWEE Sessions, Vol. 01’ op maakten. Maar ik ben hier voor Despacio, en de Dewaeles staan daar ergens in die DJ Booth, dus ik blijf hier.
18u23 Een moment verwacht iedereen dat de discobal gaat oplichten tijdens een wat meer uptempo nummer (van Ryuichi Sakamoto uit de soundtrack van een Japanse anime-film)… maar neen.
18u31 Grace Jones’ Slave to the Rythm komt net op een moment dat ik twijfel om een plaspauze in te lassen, gevolgd door Madonna’s Justify My Love en iets waarin ik denk Tom Tom Club te herkennen.
18u59 Terwijl ik na mijn plaspauze in de rij sta aan de bar speelt Like an Eagle van Dennis Parker, en… licht de discobal een eerste keer op! Typisch dat je dan net dat moment mist natuurlijk.
19u39 Daftpunk’s Da Funk speelt, met de rem op, maar plots wordt die los gelaten en mag de discobal oplichten, in’t geel! Nooit gedacht dat ik gelukkig zou kunnen worden van een gele discobal!
19u54 Tijdens Jungle Boogie van Kool & the Gang begint het een beetje op een 2manydj’s-set te gelijken.
20u08 Mijn shazam laat het meer en meer afweten. Iemand staat met zijn handjes naar de DJ te zwaaien, maar in de verkeerde richting. Er volgen enkele nummers met welgemikte “drop”, en ik begin wat vermoeidheid te voelen.
20u25 Meer en meer mensen lijken over hun theewater te geraken, en enkelen naast mij zijn storend enthousiast. Ik ga naar de andere kant, het geluid is toch overal even goed.
20u42 Er klinkt iets wat een remix van The Rolling Stones zou kunnen zijn? Hebben de Dewaeles plannen om een nieuw nummer van hen te remixen?
20u59 Iemand naast me snuift wat wit poeder van zijn huissleutel. Er passeert een flard van een Gents nummer dat niemand herkent: Tarzan is nen bliken van Gust.
21u06 Mindless Boogie van Hot Chocolate geeft me de energieopstoot die ik nodig had om het tot het einde te trekken. Ik begin te denken dat ik een trein later ga moeten nemen.
21u27 Ik bemerk de toegang tot de VIP-ruimte, maar ik mag niet binnen, en heb er eigenlijk ook geen zin in: het geluid is er waarschijnlijk slecht, en de atmosfeer vast beneden peil. Wel een mooi zicht op die dansende menigte. Vanuit de DJ Booth licht plots ook een tweede discobal op, een kleinere versie.
21u47 De nummers klinken steeds vettiger. Bijvoorbeeld: Rose Royce’s R. R. Express is onweerstaanbaar. Iedereen is heftig aan het dansen.
21u55 Ironisch genoeg weerklinkt vijf minuten voor het officiële einde Let’s Start The Dance van Bohannon. De grote discobal licht steeds vaker op
22u02 Het volledige I’m a Man van Chicago passeert met grote stukken drumsolo’s. Voor het eerst valt het me op welk fantastisch nummer dit is, waarvan ik eigenlijk alleen het refrein kende.
22u10 Het lijkt of het gedaan is. Even hoorden we nog een klein stukje Numbers van, maar daarna werd alles stil… tot plots de rest weerklinkt op heel luid volume. Iemand had duidelijk zin om eens te tonen tot wat dit soundsytem in staat is. Ik zie enkele mensen weglopen met de vingers in de oren.
22u15 Een kwartier later dan voorzien is het gedaan.
“Despacio is happiness” is de officiële definitie van dit project. Met een focus op muziek slaagden de Dewaeles en Murphy er in om van een zes uur durende DJ-set een boeiende ontdekkingsreis te maken vol ongekende muziek, en met talloze gelukzalige momenten.
Met dank aan de officieuze playlist voor Despacio op zondag, en Shazam.