Er was een nummer tijdens de show van Roísín Murphy waar ze een moment voor zichzelf leek te nemen. Met haar rug naar het publiek en haar gezicht naar een camera filmde ze zichzelf. Het dansende publiek was zichtbaar op de achtergrond, nog net in beeld, maar bijzaak. Roísín bekende, tijdens Can’t Replicate, aan een een vaag gedefinieerde “you” dat die onvervangbaar was.
Het was vol van verlangen en melancholie, en de manier waarop ze bij de opzwepende climax op het einde met de camera flirtte gaf het ook iets erotisch. Haar tong en haar mond, uitvergroot op het gigantisch scherm, deed blozen. Tegelijk was het te onweerstaanbaar om weg te kijken. Had ze dit als een video gepubliceerd, er waren prijzen mee gewonnen.
Heel het optreden lang had je het gevoel dat je getuige was van een feest, dat ze vooral voor zichzelf had georganiseerd. Roísín had naar gewoonte een resem outfits klaar hangen, de vijf muzikanten speelden haar favoriete nummers, en al haar beste vrienden waren komen opdagen in de vorm van een duizendkoppig publiek. “Wie kon zich iets beter wensen dan dit?”, straalde ze uit.
Als startschot van het optreden hadden enkele stroboscopische drumsalvo’s iedereen tot de orde geroepen. Ze sublimeerden in een chant: “body and soul, come make me whole”, wat werd gevolgd door de Moloko-song waaruit die woorden komen: Pure Pleasure Seeker. Meteen was het duidelijk geweest dat we anderhalf uur ongebreideld hedonisme zouden vieren.
Roísín maakte het zichzelf of haar publiek nochtans niet gemakkelijk, en opteerde dikwijls voor herwerkingen van nummers, zoals bijvoorbeeld tijdens Overpowered of CooCool, waar je voor je een flard van het nummer had herkend al ergens verder in de mix zat. Ze gaf zich volledig, hing op charletoneske manier de clown uit, deelde knuffels uit aan de voorste rij van het publiek, of bokste zich de frustraties uit het lijf.
Ze had wat meer uit haar laatste plaat mogen spelen, want die is fantastisch. En ze had ook een paar andere Moloko-nummers mogen kiezen dan altijd dezelfde hits. Maar wie klaagt nu over hits? Dit zijn detailopmerkingen. Voor de kenners was er de toegifte Flash of Light, een nummer uit een livestream die ze maakte tijdens Corona. En met een mooie outro, waarbij de chant “Body and Sould come make me whole” terugkwam kreeg het optreden een mooie afsluiter die ons terugbracht bij het begin.
Hoed af dus. En dat is ietwat ironisch, gezien het feit dat Roísín voor elk nummer wel een ander hoofddeksel aan had. Lange tijd hadden we haar beschouwd als de solo-artieste die overbleef na Moloko. Als iemand die het niet kon zonder hulp, van Herbert of DJ Koze, of Richard Barratt. Maar het wordt zo stilaan tijd dat we dat omdraaien: Moloko was slechts de intro van haar rijk gevulde carrière.