Brussel heeft er een festival bij. Meer zelfs, het Warandepark heeft er een festival bij. Kiosk radio mocht dit weekend twee dagen zijn gewoonlijke vier vierkante meter kiosk inruilen voor het recreatieoord de Vauxhall.
Dat is een historisch recreatieoord, goed verborgen in een hoek van het park. Dit stuk barokke architectuur is slechts zelden toegankelijk voor het publiek, dus alleen al daarvoor was dit een buitenkans.
We hadden gevreesd dat de verzengende hitte parten zou spelen, maar eigenlijk was er overal veel schaduw, en de meeste dorst kon gelest worden met gratis water. Het festival was uitverkocht, maar er was toch voldoende plaats om rond te lopen, te dansen, of even te zitten. Ideale omstandigheden om tussen de middag en elf uur ‘s avonds twee dagen te smullen van gevarieerde muziek.
De zaterdag waren we present voor Azertyklavierwerke, de naam onder dewelke de man achter Vieze Meisje eigen nummers maakt. Eerst klonk dat nog filmisch, met kalme soundscapes, maar geleidelijk aan werden meer beats geïntroduceerd. Hij zong met behulp van vocoder tijdens Durum een mooi traag popliedje. Verder hoorden we iets wat leek op een trage remix van The Chemical Brothers, en naar het einde toe kregen een flard gabber bij. Azertyklavierwerke is niet voor één gat te vangen, en toonde zich hier een naam om te onthouden.
Zo begon het en zo ging het heel de dag door. Eigenlijk kenden we behalve afsluiter Le Motel niks van de hele affiche. Maar ons blind vertrouwen in de goede smaak van Kiosk Radio werd optreden na optreden beloond. Na de beats van Azertyklavierwerke was het meteen de beurt aan de absurde punkrock van Brorlab. Het drietal uit Antwerpen maakte een half uur gitaarmuziek met elektrobeats, die misschien niet al te serieus moest genomen worden, maar en passant boodschappen liet passeren als Footbal is for Soccers. Daar viel geen speld tussen te krijgen.
Daarna volgde de mysterieuze Oonagh Haynes, uit Duinkerke. We genoten hard van het nummer Perfect Date. Haar door vocoder extreem vervormde stem zorgde al voor een vervreemdend effect, de tekst van het nummer voegde daar nog een laagje aan toe.
Delphine Demord heeft een eigen platenlabel. Iemand met een neus voor goede muziek dus, en dat liet ze blijken in een heel gevarieerde set, die ging van donkere elektro tot hiphop over grime en ska. Er mocht zelfs een noisy kantje aan zitten. Zo shazaamden we de afsluitende track, die ons aan Fuck Buttons deed denken: Selva Pulsátil van Deafkids & Tainted Overlord, een nummer dat uit een videospel blijkt te komen.
Op het grotere podium was er de Chicago house van Senga, de afrobeats van Queen Asher en de afsluitende set van Le Motel & Flowdan, maar we bleven vooral hangen bij de Amsterdamse upsammy, die bijna twee uur hoogst originele stuiterende breakbeats serveerde. Zij is pas tevreden van een set als ze mensen raar heeft zien dansen. Voor wat we zagen kon ze hier dus heel tevreden naar huis keren.
We hopen van harte dat Woodblocks een jaarlijkse traditie wordt. Wat ons betreft mag Kiosk Radio meteen permanent heel de Vauxhall overnemen. Want sinds César Franck in 1886 daar zijn sonate voor viool aan het publiek voorstelde gebeurde weinig dat muzikaal interessanter was dan dit festival.