We hebben een platenkast gekocht, eentje van Ikea. Dat betekent dat ik eindelijk al mijn platen alfabetisch kan plaatsen, in de living.
Tijdens het rangschikken heb ik ‘Moods’ van Neil Diamond teruggevonden, een plaat die ik allicht van de buurvrouw had gekregen. Dat is ondertussen de plaat geworden waar we het meest naar luisteren, als familie. Er staan fantastische nummers op, zoals Canta Libre, Captain Sunshine en Morningside. Al zullen de meesten enkel de hit kennen die de plaat opent: Song Sung Blue.
Het valt me op dat de meeste teksten gaan over muziek schrijven. Het is dus een soort meta-muziek. Geen idee of dat algemeen zo is met Neil Diamond. Ik moet nog naar die soundtrack beginnen luisteren die je overal voor een halve euro in de platenbakken vindt, en die er zo kitsch uitziet dat ik het bijna niet aandurf.
Die heb ik trouwens dubbel: eens gekregen van mijn buurvrouw en eens van mijn vader.