Voilà ‘t is gedaan, de staking. Wat rest zijn nog enkele losse acties, waarvan ik de indruk heb dat ze vooral tot doel hebben de ouders terug mee aan boord te krijgen. Doordat die staking in onze school zo plots werd aangekondigd, en doordat ze zo radicaal was zijn de leraars precies toch wat goodwill kwijt.
Zelfs het kleintje was’t een beetje beu om thuis te zitten. Ze is toch van de “here we are now, entertain us”-generatie precies. Ook al waren er altijd wel één of meerdere vriendinnen in de buurt, tien dagen zonder vastgelegde structuur vond ze te veel van het goede.
Al denk ik dat ze de algemene “staking is slecht”-toon ook oppikt van de volwassenen eigenlijk.
Niet van ons. Wij zijn voor de staking. Voor mij had het tot aan de grote vakantie mogen duren.