Gisteren kwam de uitnodiging om mee te gaan met het team van L. zijn werk om Iftar te vieren. De confirmatie van die uitnodiging liet op zich wachten, maar uiteindelijk ging het toch door.
Ik was net in de Dubai Mall een cheesecake aan het eten in The Cheesecake Factory, voor dat aquarium met die haaien:
De prijs van een cheesecake en grote koffie was trouwens niet duurder dan in ons café in Schaarbeek, en dit is allicht één van de meest luxueuze locaties in Dubai (14€ alles samen, zicht op haaien inbegrepen).
Maar ik kreeg bericht dat die Iftar toch doorging, alleen moest ik me plots haasten want de zon was al aan het ondergaan, en ze waren al in het restaurant. Ik liet de Burj Khalifa en die reusachtige fonteinen in de buurt voor een volgende gelegenheid en sprong op de metro.
Uiteindelijk bleek het om een relatief gewone maaltijd te gaan in een shisha-restaurant, waar iedereen al na het eten aan zijn waterpijp zat te lurken toen ik uiteindelijk toekwam.
De collega’s van L. lijken leuke mannen (geen enkele vrouw). Ze komen bijna allemaal uit Jordanië, en zeiden dat ze eigenlijk in hun hart zich Palestijns voelden. Niet allemaal, enkele waren echt Jordaniër.
Zij rijden terug naar huis met de auto soms. Volgens Google Maps 2500 kilometer, een beetje zoals van Brussel naar Belgrado dus. Alleen moeten ze dat doen in colonne met meerdere auto’s, zo vertelde L., omdat je echt wel door de woestijn rijdt, en je je niet kunt permitteren dat je auto kapot gaat onderweg.
Eén ervan was onlangs in Hasselt geweest om les te geven aan de universiteit. Hij leek maar matig onder de indruk van ons land. Hij was ook naar Leuven geweest, en L. vroeg of hij een brouwerij had bezocht om bier te proeven. Ik wist niet goed of het om een grap ging of niet, L.’s humor is soms heel Engels, maar de man leek in ieder geval niet beledigd. Ze kennen elkaar goed genoeg, werken al jaren samen.