Op de VRT tonen ze in vier afleveringen het verslag van een jaar basisschool Balder uit Molenbeek.
Gezien mijn ervaring vorig jaar vond ik dit interessant om te zien.
De leerlingen leken in ieder geval als de TV-camera’s aanstonden zo slecht nog niet. Ik heb nooit in zo’n ordentelijke klassen gestaan als degene die ik in Balder zag.
Ook waren ze met minder leerlingen per klas. Op sommige momenten zat ik te tellen en kwam maar aan iets meer dan tien leerlingen voor een zesde leerjaar. In de meeste van mijn klassen waren er iets meer dan twintig leerlingen, en dan kwamen er nog systematisch enkelen bij uit andere klassen waarvan de leerkracht ziek was. Die waren dikwijls ook nog eens extra problematisch want ik had geen band met hen, kende hun naam niet, wist niet wat met hen te doen, en omgekeerd kwamen ze in mijn klas zich zitten vervelen.
Het liefst was ik geweest zoals die leerkracht die juf Tessa komt vervangen. Hij gaat er met een soort clownesk enthousiasme voor, en het gaat hem heel goed af. Uiteindelijk was ik meer zoals die ene zijinstromer die je ziet maar die verder weinig aan bod komt: ik stond er wat verloren en wanhopig bij, en zo voelde ik me ook.
De directeur leek heel gemotiveerd, maar bood uiteindelijk zijn ontslag aan. Ik denk dat de overgang van zijn gedachtengang wat beter uitgewerkt had kunnen worden want het was me niet helemaal duidelijk op welk moment hij de moed had verloren. Hij verklaarde vaagweg dat de klas iemand nodig had die in het nu kon handelen en hij meer iemand was voor de toekomst.
Dat de schoolinspectie iets voor het einde van het schooljaar van de ene dag op de andere een klas sloot leek me onmenselijk, en de gevolgen leken meer schade aan te brengen dan dat ze bescherming boden. Hoe wordt dat verdedigd vanuit het ministerie van onderwijs?
Het hele idee van Nederlandstalig onderwijs in Brussel blijft een beetje raar voor mij. Leerkrachten pendelen vanuit de verre rand, komen voor dag en dauw, en keren terug direct na de job. Ze wandelen over straat zoals veel Vlamingen dat doen: mopperend over de vuile buurt waar ze door moeten. De zoon van de meest gemotiveerde leerkracht zat ergens in een Vlaamse plattelandsgemeente zich te verwonderen waarom mama naar zo’n hellegat wil trekken om te werken. Die kwam dan toe voor dag en dauw, parkeerde voor de schoolpoort en was ‘s avonds weer weg. Zouden leerlingen niet meer gediend zijn met iemand die tussen hen leeft, en alle nuances van de buurt meemaakt? Maar die leerkracht was de sterkhouder van de school, de enige die het er al jaren uithield.
In ieder geval was het een interessante documentaire om te zien.