Er is wel een ding dat ik ga missen, als meester Kristof: mijn zoektocht naar Nederlandstalige liedjes van bij voorkeur gekleurde jongen vrouwen. Ik was daar heel woke in, en de zoektocht zorgde ervoor dat ik naar dingen heb geluisterd die ik anders links zou hebben laten liggen.
Zo heb ik gedurende dit half jaar toch een paar artiesten leren kennen waarvan ik vind dat het de moeite waard is om ze te beluisteren.
Pommelien Thijs is allicht de gemakkelijkste naam. En hoewel ze heel erg poppy is, ik vind dat ze soms goede nummers heeft gemaakt. Haar laatste single, Atlas, mag er ook zijn.
Maar er waren ook minder evidente namen. Op het optreden van Pommelien in de AB draaiden ze Ik Wil Dansen van Froukje, en daar heb ik een entree gevonden in die haar werk. Samen met S10 heeft ze Ik haat hem voor jou gemaakt, die video heb ik vorige week voor de klas gespeeld, en hoewel ik was bang was over hoe de homoseksuele referenties in de video zouden passeren in een klas van elfjarigen, dat viel reuze mee. Dus heb ik daarna Sophie Straat’s Mijn Club, een ode aan de diversiteit getoond met voetbal als insteek.
Van