Het aftellen naar het einde van het schooljaar. De laatste loodjes. Waar ik begon met idealisme hoop ik nu dat ik er rap vanaf ben. Voor een chaotische klas kinderen gaan staan was dus niets voor mij.
Ik denk dat zelfs moest ik dat gewild hebben, verder doen geen optie zou geweest zijn. Een collega met meer ervaring lijkt op de post leraar Nederlands te azen. Hij leek er concurrentieel over te doen, maar ik heb niet de minste intentie hem dat plezier te ontzeggen.
Dit weekend was het schoolfeestje. Het was wel leuk om al die kinderen door elkaar te zien lopen, met hun ouders erbij. Dan zijn ze altijd net iets kalmer precies.
Eén van de moeilijkste leerlingen werd vorige vrijdag door een van zijn medeleerlingen als onhandelbaar bestempeld. “Meester, je kunt echt niks met hem doen, al je voorgangers hebben het al geprobeerd, geef het op”. Ook de titularis (de reguliere leerkracht) bestempelde het kind gewoon als “chiant”, een krachtterm die in het Frans niet snel wordt in de mond genomen.
Wat doe je daarmee? Het kind wil gewoon niet leren, en alle straffen zijn al zonder blijvend effect uitgeprobeerd. Het enige wat die doet is de klas verstoren. Eigenlijk zou je die moeten zeggen: blijf maar thuis, je hebt hier niks te zoeken, maar ook dat is onmogelijk, vanwege schoolplicht.
Een ander onhandelbaar kind is ergens onderweg wel rustiger geworden. Die zit nog altijd niks te doen in de klas, maar stoort op zijn minst de rest niet meer. Naar wat ik verneem was hij al uit een paar scholen weggestuurd, en ik vermoed dat er opnieuw met die sanctie werd gedreigd. Dus nu zit er een in de klas die ostentatief nooit meewerkt, en die ik meestal negeer. Ik probeer die af en toe eens te activeren, maar meestal trekt het zijn schouders op en mompelt iets van ja, ja, en doet dan gewoon verder niks.
Verder zijn er vele onhandelbare kinderen die gewoon graag lol trappen. Dat kan ik nog snappen, zo was ik zelf allicht ook, al was ik meer de achterhoede, ik deed mee als er anderen het voortouw hadden genomen.
Die zou ik moeten kunnen in toom houden, maar dat lukt slechts matig. Sommigen onder hen zijn trouwens zo intelligent dat ze het zich kunnen permitteren om lol te trappen, ze zijn drie keer sneller mee dan anderen.
De kinderen die meer aandacht nodig hebben om bij te leren? Daar kom ik zelfs niet toe. Dus dan komt het er eigenlijk op neer dat enkel degenen die thuis in een stimulerende omgeving leven, iets bijleren.
De kansarme kinderen blijven zo kansarm in een hoekje zitten, of sluiten zich aan bij de lawaaimakers.