Help! Onze favoriete café sluit.
In de Daringman heb ik M. overtuigd om met me te trouwen. We hebben er aangekondigd aan G&F dat we gingen trouwen, en F viel letterlijk van zijn stoel. We hebben nog tot vroeg in de ochtend gevierd, aansluitend in ons ander favoriete café, Lord Byron. Dat sloot na corona.
In het begin dat ik naar Brussel kwam nam I. me mee, in de vroege ochtenduren, voor “een laatste pint”. Hij geraakte er aan de klap met enkele kennissen, ik was te zat om het gesprek te volgen. Ik ben dan alleen naar huis gewandeld, maar kende mijn weg nog niet. Helemaal de verkeerde richting liep ik op, tot ik een taxi tegenkwam en die dan maar vroeg om me naar huis te rijden.
Een vriend van een vriend van G. kwam op bezoek uit New York. Door een of andere miscommunicatie was die vriend van die vriend zelf niet in Brussel en ontfermde G. zich een weekend over hem. We organiseerden een diner, en gingen achteraf feesten in de Daringman. Die New Yorker had al een halve fles van onze huisgemaakte raki achterover geslagen en trakteerde in de Daringman iedereen uit dankbaarheid, of gewoon uit dwaas enthousiasme. We hebben daar toen letterlijk op de tafels gedanst.
Een keer ging ik met neef O., een jonge snaak uit het plattelandsdorp Gent, op kroegentocht in Brussel. We eindigden in de Daringman, waar hij aan de praat geraakte met een 70-jarige Finse muzikant, terwijl ik praatte met een ingeweken verlegen Europese oudere vrouw, die op zoek was naar een stamcafé, wegens net verhuisd naar de buurt. Zo was het daar: iedereen praatte met iedereen, en het publiek was een goede Brusselse mengelmoes. Ze dacht wel dat dit café haar stamcafé kon worden.
In het begin dat ik er kwam brandde er een stoof in het midden van de café. Ervoor zat dan altijd zo’n arme bloemenverkoper, die het bloemen verkopen al lang had opgegeven en daar bleef zitten met de overschot van zijn boeket, profiterend van de warmte. Hij was er welkom, deel van het decor. De stoof is al een tijdje weg, de bloemenverkoper ook.
Dikwijls geraakten we aan de praat met de mensen naast ons. Er was te weinig plaats, maar er was altijd plaats, en we waren er altijd welkom. Heel goede muziek ook, dikwijls, zonder in hokjes te denken. Ooit stond Vaya Con Dios op, en besefte ik dat die eigenlijk een heel mooi repertoire hadden bijeen geschreven, dat grotendeels aan mij was gepasseerd. Veel andere keren shazamde ik luistertips bij elkaar.
Eén keer was er een privé-feest. We hadden gepland om daar nog een glas te drinken, met ons tweeën, en vroegen of we toch binnen mochten. We mochten gewoon mee feesten.
Zo veel herinneringen. Zo veel mooie momenten.
We zullen het missen.
Dit weekend hebben we al afscheid genomen. We voelden het aankomen, het lijkt ook de enige juiste beslissing om te stoppen, gezien de omstandigheden.
Spijtig, maar juist.
