Four seasons in one day
Het waait. Het regent. De zon schijnt. Mijn vrouwen vertrekken op reis
Iedereen zit met psychologische problemen. Een vriendin gaat naar de andere kant van de wereld om professioneel geluk te zoeken, vind een droomjob en een echtgenoot, maar voelt zich eenzaam. Ze denkt eraan om terug te keren naar Gent. De perimenopauze helpt niet.
Een vriend werd onder honderden collega’s verkozen tot het hebben van de mooiste glimlach, maar heeft nood aan een wekelijkse sessie met een psycholoog om door het leven te geraken. Zijn vader is blind en steeds meer zorgbehoevend. Dat helpt niet.
Een andere vriend zijn moeder toont tekenen van beginnende dementie. Hij piekert over de band met zijn ouders, die nooit echt goed is geweest, en beseft dat hij niet veel tijd meer heeft om te corrigeren. Nu realiseert hij zich dat zijn vader wél goed voor zijn moeder zorgt, in tegenstelling tot wat hij altijd had gedacht. Laat teruggewonnen respect, dat voor altijd onuitgesproken zal blijven, want welke man (mens) geeft zo’n gevoelens toe?
Zelf ben ik een toonbeeld van mentaal evenwicht natuurlijk, een rots in de branding voor al mijn beminden. Vandaar dat ze zonder mij op reis vertrekken.
Ik heb een fantastisch boek gelezen: Waar Zijn De Wolken, van Suzanne Grotenhuis.
Het illustreert messcherp en luchtig dat heel de industrie rond welzijn meer kwaad dan goed doet.
De schrijfster is eenzaam, en zoekt een oplossing bij allerhande therapeuten. Uiteindelijk “helpt” (tussen aanhalingstekens) een waarzegster de schrijfster op goede weg. Maar eigenlijk is het vooral de menselijke verbondenheid met willekeurige individuen in het park, tijdens de dagelijkse wandelingen, die echt helpt.
Dat komt overeen met mijn gevoel: wat we nodig hebben is menselijke verbondenheid, en al de rest is, net als waarzeggerij, quatsch. Maar dat is nog moeilijk te vinden, we verstoppen ons voor elkaar achter werk en app.
Straks gaan we dat goed maken, door met zijn vieren nog eens af te spreken voor een fysiek potje kletsen. Ter compensatie van het gemis van al die jaren, ter herinnering van toen we wel nog in een gemeenschap van de informele zwemclub zaten, toen we nog een stamcafé hadden waar we elke week een meestal onzinnig, soms diepgaand, maar altijd deugddoend gesprek hadden.