Soms vraag ik me af wat een psycholoog me zou vertellen, als ik er een zou bezoeken. Ik denk één ding te kunnen raden: als ik ruzie heb, sluit ik me af. Dan kun je me gewoon dagen niet horen.
En, zou die psy daarbij vertellen, dat is gewoon reproduceren wat je hebt gezien van je ouders. Die konden dagen niet tegen elkaar babbelen als ze ruzie gehad hadden. Met moeite goedendag, met moeite welterusten, daartussen niks. Mijn schoonzus kan dat ook nog met haar lief.
Geen idee hoe ik dat zou kunnen veranderen. En eigenlijk wil ik dat ook niet echt veranderen. Er wordt al zoveel lucht vervormt tot nutteloze klanken. Dat opgedrongen idee dat babbelen helpt, daar geloof ik niet in. Soms wel, maar meestal niet. Meestal dient het gewoon om de kwetsuur te expliciteren, de wonde nog wat dieper te maken. Als het al etteren voorkomt, dan slechts tijdelijk.
Dat is mijn ervaring. Gewoon er wat tijd laten overgaan, wachten tot er een goede mop passeert, en dan samen lachen, en merken dat we er nog zijn.
Wat is daar mis mee?