Het kleintje is in de ban van Amy Winehouse, al een weekje. Sinds ze een hoofdband kreeg die iedereen aan Amy deed denken, loopt ze rond met die hoofdband, en maquillage op haar gezicht in die stijl.

Dat deed me er aan denken: ik plan al lang een serie tekstjes met de hashtag stoefconcerten. Ooit zag ik Amy namelijk op Pukkelpop in dat kleine circustentje dat een paar jaar later werd weggeblazen.

Ze was een verlegen vrouw, en de show was eigenlijk niet veel waard. Ik denk niet dat ik toen al schreef voor daMusic. Ik was er samen met een vriend met wie ik vast naar Pukkelpop ging. Spijtig dat ik die niet meer zie trouwens, ik mis hem soms, maar we zijn uit elkaar gegroeid.

Gezien de proporties die haar carrière achteraf aannam is dat een van de concerten waar iedereen een beetje jaloers op is: je zag Amy samen met een handvol andere mensen, toen ze nog onbekend was. Dat is zo een beetje deel van de aantrekkingskracht van naar concerten gaan: “you should have been there”-momenten verzamelen. Nochtans zijn die momenten waar je het meest mee kunt stoefen zelden de momenten waarop je echt een goed concert ziet.

Op Werchter zag ik haar nog eens. Op het einde van haar carrière, al wisten we dat toen nog niet. Ze kwam een half uur te laat op het podium, was te zat om recht te staan, en zong met moeite twee juiste noten. Ik beleed vooral de muzikanten die de schijn van een goed concert moesten ophouden.

Toen het nieuws van haar dood binnen kwam was ik op weg van Belgrado naar België, met de auto. Ik was zo net voorbij Luxemburg, het moment dat je denkt dat je er bijna bent, maar toch nog een goede tweehonderd kilometer moet. De laatste loodjes waren al zwaar geweest, maar toen de radio vermeldde dat ze dood was werd ik plots wakker. Het was zo een van de momenten die ik me zal herinneren in de serie van “waar was je toen je hoorde dat … stierf”. Van David Bowie herinner ik me dat niet meer. Van Prince ook niet.

Met Prince-concerten zou ik trouwens ook eens een serie kunnen beginnen, hashtag gemistestoefconcerten. Dat is voor een andere keer.