Als we uit gaan is het bijna nooit meer naar de cinema. Ik snap ook niet meer wat er aan is, een avond tussen andere mensen gaan zitten in ongemakkelijke stoelen, de reclame trotseren, de geur van pop corn, de soms onperfecte projectie. En geen mogelijkheid om even op pauze te duwen als je naar de WC moet, om even terug te spoelen als je een scène niet gemist hebt.
Dat terwijl je thuis in de zetel naar pareltjes op MUBI kunt kijken, of naar trashy dingen op Netflix.
Gisteren hebben we naar A Vida Invisível de Eurídice Gusmão gekeken, een perfecte film over twee zusters in een wrede mannenwereld. Waarom zouden we naar de waan van de dag gaan kijken aan een veelvoud van de prijs?