Wat een wreed spel spelen wij met kinderen.
Onderweg had je vermeld dat je wat te veel ruzie had gemaakt met Reina, je klasgenootje, en ik dacht: dat is een goede om aan Sinterklaas te vertellen, voor in zijn boek.
Toen hij binnenkwam was je gehypnotiseerd onder de indruk. Gefascineerd en bang tegelijkertijd. En toen hij uit zijn boek die passage aanhaalde, dat je een beetje te veel ruzie had gemaakt met Reina, stond het huilen je na. Maar je hield je flink.
En je werd beloond met cadeautjes.
Ik snap er het nut niet van. We doen het omdat we het al decennia doen. Vroeger moesten we op de schoot gaan zitten, gelukkig hebben we dat overgeslagen.
De Sint en de Piet waren al even zenuwachtig, want het was helemaal geïmproviseerd, en we waren er niet zeker van of je hen niet zou herkennen. Gelukkig hadden ze Piet niet al te zwart geschilderd, je kleurenblindheid blijft min of meer ongeschonden.
Je had wel door dat Piet eigenlijk een meisje was, maar niet dat het Moya was. Noch had je door dat Mauro de Sint was. En je was superblij met je cadeau’s. En achteraf hebben we sneeuwballen gegooid op het perron van Sint-Pieters.
Super dat je grote neven zo om je geven dat ze bereid zijn een toneeltje voor je op te voeren dat ver buiten hun comfortzone zit. Ik denk dat het een super weekend was. Ondanks die valse noot uit het boek van de Sint.
Ik hoop dat je toch blijft ruzie maken met Reina, eigenlijk. Al die ongesubstancieerde autoriteit moet je durven negeren. Dat is eigenlijk de boodschap die we willen mee geven in je opvoeding.
We zien volgend jaar wel waar we staan.