We zijn een weekendje naar Parijs geweest, en nu kan ik niet meer zelfstandig rondwandelen zonder pijn.
Dat komt omdat ik op een bevlogen moment dacht dat ik over hordes kon springen als een jonge man. Op het moment waarop ik dringend naar het toilet moest werkte de automatische betaalbarrière niet mee en draaide na het aanvaarden van mijn digitale euro in de verkeerde richting. In een spontaan moment, geïnspireerd door die mensen die dat in de metro doen, dacht ik “fuck it, ik spring er gewoon over”, maar op mijn leeftijd bleek dat niet meer zo evident.
Resultaat: een onzachte ontmoeting met de vloer van het toilet van Gare du Nord, een uitbrander van de toezichter die dacht dat ik aan betalen wou ontsnappen, en een heel pijnlijke heup en ribbenkast.
Ik geraakte nog op de trein, maar in Brussel geraakte ik er bijna niet meer uit. Gelukkig waren er de busjes van de catering van Thalys die zo vriendelijk waren me tot aan de lift te voeren, en een taxi om me naar huis te voeren. ’s Anderendaags heb ik in de spoedafdeling van de kliniek laten verifiëren dat niets gebroken was (quod non), en nu mag ik me binnenshuis laten rondrijden door de dochter in mijn bureaustoel. Gelukkig dat ik achter mijn computer comfortabel kan zitten en dus niet technisch werkloos ben.
Wat denk je dat de dochter het meest memorabel vond van het weekend Parijs? Dat dus.