Vorige zaterdag ben ik voor het eerst naar Tomorrowland geweest! En als muzieksnob was ik heel erg klaar om daar mijn neus te lopen ophalen voor zoveel platte beats. “Het festival van The Drop”, dat zou vast niks voor mij zijn.
Daarnaast ben ik ook naar enkele andere festivals voor de eerste keer geweest (Core, Couleur Café), of voor het eerst sinds lang geweest (Cactus). Hier volgen wat indrukken:
Tomorrowland
Zelf had ik ook wel wat vooroordelen over Tomorrowland: dat de muziek slechts bijzaak zou zijn, dat iedereen er via een sponsor-package of connecties binnen zou geraakt zijn, dat mensen gedrogeerd rondliepen.
En eigenlijk zag ik vooral zatte mensen, weinig gedrogeerden. Misschien ben ik blind voor de problematiek? Verder was de setting enorm indrukwekkend. Dit is echt de luxe-ervaring van festivals, waar elk ander festival een dik puntje aan kan zuigen. Het domein helpt natuurlijk, geen schrale vlakte opgesmukt met wat tenten zoals bijna elk ander festival tegenwoordig, maar een mooi natuurpark met fantastische podia er tussen. Maar op elk detail werd gelet, alles was verzorgd tot in de puntjes, van de lederen (!) armbandjes tot de mooi aangklede kiosken waar je drank of eten kon halen, mooie zitplaatsen, randanimatie in de sfeer van Tomorrowland. Eigenlijk kon je hier best een dagje komen je amuseren, zelfs zonder een DJ aan het werk te zien.
En ja, het bleef niet echt mijn muziek. Niet dat ik niet van Electronishe Dansmuziek houd, maar het was me allemaal te commercieel. Maar ik vond het wel indrukwekkend toen een DJ in het Spaans een heel publiek mee kreeg. Hier is echt een wereldwijd publiek aanwezig, niet die paar Engelse en Franse en Nederlandse toeristen die andere festivals komen bezoeken.
Je moet het eens meegemaakt hebben. Dat was wat iedereen mij zei op voorhand, en ik beaam.
Core festival
Dankzij mijn werk mocht ik ook een dagje rondkuieren op het Core festival. Ik ging vooral voor Angèle, maar pikte ook enkele andere concerten mee. Het viel me vooral op dat het geluid raar was, alsof iedere artiest aan het playbacken was. Niet zeker of dat kwam doordat ze experimenteerden met een nieuwerwetse techniek om het geluid stiller te kunnen zetten. In ieder geval, het maakte geen indruk op me.
Couleur Café
Wat wel indruk maakte was de mooie setting van dat Ossegempark nabij het Atomium. Voor Core was het daar extra mooi aangekleed, maar Couleur Café moest weinig onderdoen. De “Green Stage” daar is nu waarschijnlijk mijn favoriet podium in België, en het concert dat ik daar zag van Thundercat behoort bij de beste van de zomer.
Cactus
Het was lang geleden dat ik eens naar Cactus geweest was. Maar nu ik een dochter heb, en Cactus een kindvriendelijk festival is, en ik vol ongeduld uitkijk naar de dag dat we samen naar concerten kunnen gaan, ben ik een dagje met mijn dochter geweest. En het was bij uitstek de leukste festivaldag van allemaal.
Niet alleen omdat Nora er bij was, maar ook omdat het deugd deed van niet eens een programma te hoeven uitpluizen. Er was één podium, en alle artiesten die er op stonden waren interessant. Dat was lang geleden dat ik dat nog eens had kunnen appreciëren.
Dour
Het absoluut tegengestelde daarvan is Dour. Ik wou vier dagen gaan, maar mijn oud lijf en mijn drukke werkperiode hebben dat ingekort tot drie (1, 2 en 3). En ik ging ook als verslaggever, en met de fiets, en op mijn eentje, wat betekent dat ik me niet heb “gesmeten” zoals ik dat eigenlijk wel had willen doen.
Muzikaal is dit nog altijd mijn nec plus ultra, maar praktisch gezien mis ik nog altijd de gezellige setting van het oude terrein. Nu ze al een paar jaar tussen de windmolens zitten, en enkele succesvolle edities achter de rug hebben, hoop ik dat ze daar ook eens investeren in een wat mooiere setting.
Maar Dour is waar ik volgend jaar allicht naar terugkeer.
Alleen…
Eigenlijk begrijp ik de mensen die naar spontane illegale raves gaan. Elk festival is tegenwoordig zo gecontroleerd, zo overduidelijk commercieel ingesteld, zo pamperend over onze veiligheid, dat heel de spontaniteit wat verloren is gegaan. Tomorrowland trekt tenminste nog openlijk de kaart van luxe-festival, Cactus is trouw gebleven aan zijn lokaal, familiaal karakter, maar dreigen de andere festivals niet een beetje uniform te worden?
Memorable concerten:
Tundercat op Couleur Café
Ongelooflijk dat de jeugd loos gaat op deze free jazz. Dat geeft me hoop voor de toekomst.
Aphex Twin op Dour
Eigenlijk had ik mijn eigen verwachtingen laag gehouden, maar toen hij in het begin een ode aan Belgische dansklassiekers speelde was ik toch even helemaal weg
dEUS op Dour
Zeker niet hun beste optreden dat ik al gezien heb, maar dit is een groep die al even lang op de podia staat als ik naar concerten ga en die ik eigenlijk altijd gevolgd heb. Soms met een half oor, maar in elke periode hebben ze nummers gemaakt die ik fantastisch vond. En dat deed me iets om die nog eens te horen in die korte set.
Alles op Le Rockamadour
Dit is de beste plaats van Dour, en eigenlijk de enige waarvoor je echt naar Dour moet komen. Allemaal DJ’s, maar heel gevarieerd en experimenteel, en altijd weer een feest.
Roísin Murphy op Cactus
Haar had ik volledig uit het oog verloren, maar haar set op Cactus deed me daar wat spijt van krijgen. Ik denk dat haar nieuwe plaat met DJ Koze een knaller gaat worden.
Shame op Cactus
Beste punkrockoptreden sinds lang.