Een dikke aanrader van een film is Aftersun. Het heeft me een paar zittingen gekost voor ik tot het einde kon kijken, want het is een emotionele mokerslag. Allicht dat de situatie herkenbaar is, nu ik als vader alleen thuis zit, en ons dochter met haar moeder op vakantie is naar de zee.
Spoilers
Tijdens heel de film hangt een soort dreiging in de lucht, alsof er iets ergs gaat gebeuren, met de vader of met de dochter. Een verdrinkingsdood, bijvoorbeeld, leek een voor de hand liggende plotwending. Maar ook kindermisbruik, de dochter is beginnend puberaal, en zit in een periode dat ze haar grenzen opzoekt.
Maar dat gebeurt dus niet. De vader worstelt met zichzelf, maar houdt de schijn op. De dochter heeft misschien maar half door dat er iets niet helemaal pluis is.
Wat er juist niet pluis is wordt nooit verteld. Er wordt zelfs nooit expliciet gezegd dat er effectief iets aan de hand zou zijn, alles blijft heel erg open voor interpretatie. Maar in flash-forwards wordt het duidelijk dat we eigenlijk naar een flashback zitten kijken, naar de herinnering van de dochter, terwijl ze ouder is (dezelfde leeftijd van de vader toen), en ondertussen zelf een dochter heeft.
Het is echt een emotionele rollercoaster.