Ergens opgeborreld vorige zomer op mijn fiets naar Dour:
#+BEGIN_VERSE
Zalig zij die weten wat ze willen Want ik ben geen van hen
Soms wil ik zuurdesembrood bakken met graan zelf gemolend en gewiekt op mijn eigen bio planeet. Maar dan babbel ik met de goede bakker vraagt die wanneer ik schik op te staan en maakt hij duidelijk, beleefd: ik ben geen van hen.
Soms wil ik de wereld rond trekken zonder mensen te zien en daar mensen leren kennen een stuk leven met hen delen. Om dan te beseffen, na alles, dat ik geen van hen ben.
Soms denk ik dat ik computerprogrammeur ben maar mijn Swift is onafdoende mijn C++ roestig mijn CSS onbestaand de Scrum Master haat me en als het tijd is om recht te staan blijf ik in gedachten zitten, denkend: ik ben geen van hen.
Dus verdoemd, lieve dochter, als je weet wat je wilt want er is slechts één conclusie mogelijk: Je bent geen van mij.
(en al helemaal niet van je ma)